این دور مذاکره ،ادامه مذاکرات ایران با این گروه در چند سال اخیر است. مذاکراتی که از سال ۱۳۸۳ شروع شده و در روندی پر فراز ونشیب ادامه یافته است. در این مذاکرات ایران تاکید داشته که تمام فعالیت های هسته ای خود را در چارچوب مقررات پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای و مقررات آژانس بین المللی انرژی اتمی انجام می دهد . از این رو فعالیت های هسته ای ایران کاملا قانونی ،علنی و مشروع است و بر اساس بازرسی های مکرر عینی و همه جانبه صورت گرفته ،فعالیت های هسته ای ایران هیچ گونه انحرافی به سوی مقاصد نظامی نداشته است. در مقابل ، غرب (آمریکا،انگلیس،فرانسه،آلمان و رژیم صهیونیستی) در مخالفت با برنامه هسته ای ایران سعی داشته و دارد که برنامه هسته ای ایران را غیر شفاف، مخفیانه و غیر قانونی جلوه دهد .
این رویکرد غرب ، برای تحقق سه هدف تنظیم شده است : اول اینکه ایرانیان در پرتو اختراعات و اکتشافات علمی خود در عرصه هسته ای به خود نبالند و غرور ملی اشان ارتقا نیابد .اتهاماتی که هر از گاهی به برنامه هسته ای ایران زده می شود که ایران از توان فنی کره شمالی و یا از ابزار های غیر قانونی در پیشرفت های علمی در زمینه فناوری هسته ای استفاده می کند ،دقیقا در جهت تخریب روحیه ملی ایرانیان ،طراحی و اجرا می شود. دوم اینکه با غیر قانونی جلوه دادن برنامه هسته ای ایران، استفاده از اهرم شورای امنیت بر ضد ایرانیان آسانتر شود و بالاخره با بالا بردن هزینه برنامه هسته ای ایران ،این برنامه به دست خود ایرانیان برچیده شود. انگیزه قطعنامه هایی که در شورای امنیت سازمان ملل در باره برنامه هسته ای ایران تصویب شده ، برچیدن برنامه هسته ای ایران به دست ایرانیان است و اگر یوکیا آمانو مدیر کل آژانس بین المللی انرژی اتمی در گزارش های خود« از ایران می خواهد که همکاری بیشتری داشته باشد» و یا گله می کند که« ایران به اندازه کافی همکاری نمی کند» منظورش آنست که ایران قطعنامه های شورای امنیت دال بر «برچیدن برنامه هسته ای خود به دست خود » را اجرا نمی کند. قطعنامه ۱۹۲۹ شورای امنیت که در ۹ ژوئن ۲۰۱۰ صادر شد ،تحریم هایی را بعنوان مجازات بر ضد ایران وضع کرد که دلیل آن انحراف برنامه هسته ای به سمت اهداف نظامی نبود ،بلکه نپذیرفتن «برچیدن برنامه هسته ای» بود.ادامه….. ادامه مطالعه …



