ایندیپندنت /”پاتریک کوکبرن”/
خبرگزاری فارس/
روزنامه ایندیپندنت در مقاله ای با اشاره به گزارش اخیر ناتو، به تحلیل و بررسی تصمیم اخیر آمریکا برای خروج زودهنگام نیروهایش از افغانستان پرداخت و آن را نشانه شکست عظیم واشنگتن در مقابل طالبان آنهم پس از ۱۰ سال اشغالگری و کشتار عنوان کرد.
روزنامه انگلیسی “ایندیپندنت” نوشت: اعلام آمریکا درباره تصمیمش برای پایان دادن به ایفای نقش نظامی ارتش خود در افغانستان، آنهم زودتر از موعد مقرر و پیش از پایان سال آینده میلادی، رویداد مهمی در عقب نشینی نیروهای بین المللی از این کشور به شمار می رود. از آنجائیکه این امر پس از تصمیم فرانسه برای خروج زودهنگام از افغانستان مطرح شد، اقدام آمریکا شبیه دستپاچگی برای خروج از این کشور جلوه می کند. موضوع مهمتر اینکه افغان ها مایلند بر روی برندگان شرط بندی کنند و این اقدام آمریکا، بسیاری را متقاعد خواهد کرد که پیروز این جنگ به جای دولت افغانستان، طالبان و پاکستان بوده است. از این رو عجیب نیست که مقامات ناتو در حالی که وانمود می کنند اقدام آمریکا غیرمترقبه و عجیب نبوده، دلواپس و مضطرب به نظر می رسند.ادامه…..
*خروج زودتر از موعد پذیرش شکست آمریکا در افغانستان
نویسنده این مقاله، تصمیم آمریکا برای خروج زودتر از موعد مقرر از افغانستان را که توسط لئون پانتا، وزیر دفاع این کشور مطرح شد، “پذیرش شکست” قلمداد کرد و نوشت: آمریکا دارای ارتشی متشکل از ۹۰ هزار سرباز در افغانستان است و سالانه ۱۰۰ میلیارد دلار هزینه صرف آن می کند، اما هنوز قادر به شکست طالبان ۲۰ تا ۲۵ هزار نفره نیست که هیچ هزینه ای دریافت نمیکند.
وی در ادامه مطلب خود افزود: حدود ۱۰ سال قبل، در حالی که بمب ها و موشکهای آمریکایی در خط مقدم طالبان منفجر می شدند، من بر روی تپه ای در نزدیکی یک کارخانه پارچه باقی مخروبه، در ۴۰ مایلی شمال کابل ایستاده بودم و به ستون های آتش در امتداد افق نگاه می کردم. چند هفته بعد از این ماجرا، دولت طالبان سقوط کرد و من توانستم به سلامت به کابل و سپس به قندهار عزیمت کنم. اما این چرخش جالبی است که یک دهه بعد، آمریکایی ها در حال ترک افغانستان هستند و طالبان به موقعیت پیشین خود باز می گردند.
به نوشته روزنامه ایندیپندنت، گزارش افشا شده ناتو درباره بازجویی از ۴ هزار غیرنظامی و نیز مبارزان خارجی و شورشیان طالبان و القاعده نشان می دهد زندانیان طالبان دارای آرامش خاطر هستند. چراکه آنها معتقدند حمایت عمومی از آنها افزایش یافته، مقامات دولت افغانستان مخفیانه با آنها همکاری می کنند و به علاوه، معتقدند زمانی که نیروهای خارجی کشور را ترک کنند، آنها پیروز میدان خواهند بود. به گفته نویسندگان گزارش ناتو، اغلب غیرنظامیان افغان، به دلیل فساد دولت، تبعیض های قومی و فقدان ارتباط دولت با رهبران قبیله ای و مذهبی محلی، حکومت طالبان را بر دولت جمهوری اسلامی افغانستان ترجیح می دهند و همین امر طالبان را قادر می سازد تا به آسانی مبارزان بیشتری را برای جایگزینی با زخمی های خود به خدمت در آورد.
*چشمانداز آینده افغانستان نیز مانند عراق متفاوت با خواسته آمریکا خواهد بود
پاتریک کوک برن در ادامه مطلب خود آورده: مشابه آنچه در عراق رخ داد، خروج ارتش آمریکا از افغانستان، چشم انداز نظامی و سیاسی بسیار متفاوتی از آنچه آنها (آمریکاییها) مایل بودند در این کشور ایجاد کنند، بر جای خواهد گذاشت. در مورد عراق، قدرت در اختیار احزاب شیعهای است که از نزدیک با ایران مرتبط هستند و این دقیقا مخالف آن چیزی است که آمریکاییها زمان اشغال بغداد در سال ۲۰۰۳ مایل بودند، شاهد آن باشند. در مورد افغانستان نیز، در حالی که آمریکا عقب نشینی می کند و افغانها از طریق نزدیکی با طالبان درصدد هستند بقای شخصی خود را تضمین کنند، دولت حامد کرزای قدرت اندکی دارد. در هر دو مورد عراق و افغانستان، ارتش قدرتمند آمریکا در اعمال کنترل یا ایجاد صلح ناکام بوده است.
*آمریکا مقاومت مردم عراق و افغانستان را دستکم گرفته بود
پاتریک کوک برن با بیان مطالب فوق نوشت: جنگهای آمریکا که پس از حادثه ۱۱ سپتامبر آغاز شد، موجب شد واشنگتن به طور مصیبتباری زیادهروی کند. این مورد آن زمان به اندازه اکنون شفاف و واضح نبود. در نگاه اول، هر دو جنگ، ساده به نظر میرسیدند چراکه این جنگها علیه دشمنان منزوی و ضعیفی بود که در کشور خود نیز محبوب نبودند. اما حمله موفقیت آمیز بسیار متفاوت از اشغالگری موفقیت آمیز است. نه در بغداد و نه در کابل، آمریکا شریک و یار محلی کافی نداشت و هیچ یک از همسایگان مایل نبودند اشغالگری به موفقیت بینجامد. مهمتر از همه اینها، آمریکا میزان مقاومتی که اشغالگری خارجی به وجود می آورد، را دست کم گرفته بود.
به گفته وی، گزارش ناتو که بر مبنای بیش از ۲۷ هزار بازجویی نوشته شده، مملو از حقایق جالبی درباره تلقی و برداشت خوشبینانه زندانیان طالبان درباره موقعیتی است که آنها امروز در آن قرار دارند. به همین دلیل است که طالبان مورد علاقه (افغانها) است و دولت و نمایندگان آن به خاطر بیکفایتی، خشونت و فساد منفور هستند. این امر حتی میان افرادی که منافع شخصی شان ایجاب میکند، از وضع موجود حمایت کنند، نیز مشهود است.
پاتریک کوک برن در ادامه مطلب فوق، به تجربه شخصی خود در این باره اشاره کرد و نوشت: حدود یک سال قبل، با یک مقام دولتی گفتگو می کردم. او پس از محکوم کردن فساد دولت، با عصبانیت به من گفت مردم از اینکه انقلاب شود، بسیار خشمگین هستند. پیش از این نیز، یک مصاحبه خسته کننده با یک مقام میانی افغان داشتم که از همه اقدامات خوبی که دولت افغانستان برنامه ریزی کرده تا انجام دهند، برای من تعریف می کرد. زمانی که از او سوال کردم آیا مایل است هنگام خاموش بودن ضبط مطلبی بیان کند، او پاسخ مثبت داد و سپس بدون اینکه لحن صدای خود را تغییر دهد، اعضای دولت را که چند لحظه پیش ستایش می کرد، ظالم و شیاد توصیف کرد!
وی اضافه کرد: چنین مخالفت هایی با دولت، لزوما به معنای حمایت از شورشیان نیست بلکه این امر خلاهای سیاسی ایجاد میکند که به دشواری پر میشوند. ژنرال نورالحق علومی، یک فرمانده سابق نظامی و سیاسی که عضو حزب کمونیست بوده، در این باره به من گفت “حزب کمونیست در سال ۱۹۸۰، ۲۰۰ هزار عضو به عنوان حامیان اصلی داشت اما تردید دارم که بیش از ۴۰ نفر واقعا به کرزای وفادار باشند. او حتی حمایت کامل کابینه خود را نیز به همراه ندارد”.
به گفته پاتریک کوکبرن، گزارش ناتو، هر چند در بحث انتقاد افغانها از دولتشان صریح و شفاف است، اما درباره سایر دلایلی که موجب شده طالبان دوام بیاورد و خود را احیا کند، سکوت اختیار کرده است. طالبان از افغانهایی سود برده است که با اشغال خارجی میجنگند و “اشغالگری” واژهای است که طالبان و مقامات دولتی هر دو از آن استفاده میکنند. پشتون ها یعنی جامعه ای که طالبان اغلب متعلق به آن است، به نفرت از خارجیها شهره هستند.
وی در بخش دیگری از مطلب خود در روزنامه ایندیپندنت نوشت: از لحاظ نظامی، افغانستان برای آمریکا از عراق دشوارتر بود. در عراق، پس از کشتار فرقه ای که در سال ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ رخ داد، شیعه و سنی بیش از ارتش آمریکا، از یکدیگر میهراسیدند. در مرحله جنگ ، حضور سربازان آمریکایی در مجاورت بغداد، به معنای تحمیل خشونت کمتر بر مردم عادی بود اما اوضاع افغانستان دقیقا برعکس این ماجراست؛ چراکه ورود نیروهای خارجی، خشونت بیشتری را به همراه داشت با اینکه نیروهای ویژه برای کشتار شورشیان محلی طالبان حملات شبانه انجام میدادند.
*ضعف استراتژیک آمریکا در افغانستان همانند شوروی
نویسنده این مطلب اضافه کرد: موفقیت آمریکاییها در افغانستان غیر ممکن است چراکه ارتش پاکستان تصمیم گرفته به طور کامل از بازگشت طالبان حمایت کند. در واقع، آمریکا با ضعف استراتژیکی مشابه آنچه ارتش شوروی در طول جنگ خود در افغانستان با آن مواجه شد، روبرو شده است. هرچند “مجاهدین ضد شوروی” و “طالبان ضد آمریکایی” با شکستهای بسیاری روبرو شدند اما آنها همواره میتوانستند برای استراحت، سازماندهی مجدد و تجهیز دوباره از مرز پاکستان عبور کنند.
طبق گفته پاتریک کوکبرن، به باراک اوباما، رییس جمهور آمریکا در روزهای نخست ریاست جمهوری اش گفته شد که ریشه مشکلات نظامی که آمریکا در افغانستان با آنها روبروست ، در پاکستان نهفته است اما واشنگتن هرگز نتوانست راه موثری برای تعامل با این مشکل بیابد. در همین راستا، ناتو در گزارش خود به نقل از یکی از فرماندهان القاعده در ایالت کونار در شرق افغانستان آورده “پاکستان همه چیز را به خوبی می داند. آنها همه چیز را تحت کنترل دارند. طالبان اسلام نیست بلکه اسلام آباد است”.
*نتیجه حضور آمریکا تقویت طالبان بود
نویسنده مقاله ایندیپندنت در پایان نوشت: آمریکا در افغانستان شکست خورده است در نتیجه طالبان قوی تر خواهد شد. اما بعید است که آنها (طالبان) به طور کامل پیروز شوند چراکه جوامع غیر پشتون؛ یعنی اکثر جمعیت افغانستان، در مقابل آنها مقاومت می کنند. آشتی در کشوری تجزیه شده نظیر افغانستان بسیار دشوار خواهد بود. احتمالا به زودی جنگ برای آمریکایی ها تمام می شود اما نه برای افغان ها.
درباره بررسی استراتژیک
دیدگاه ها